Niespe\u0142na 200 lat temu, ziemie okoliczne we w\u0142adzy Gebhard Leberecht von Bl\u00fccher trzyma\u0142. Gdy, ko\u0144cz\u0105c 77 wiosen, \u017cywota swego dokona\u0142, posiad\u0142o\u015b\u0107 pozosta\u0142a, do nikogo nie nale\u017c\u0105c.<\/p>\n\n\n\n
Przebywaj\u0105cy w\u00f3wczas na tych terenach, Fryderyk Wilhelm III, powierzy\u0142 je adiutantowi feldmarsza\u0142ka, hrabiemu Cedrikowi Kulturund von Spord, by ho\u0142ubi\u0142 je i w stanie chwalebnym utrzyma\u0142 do czasu pogrzebu Gebharda.<\/p>\n\n\n\n
Ma\u0142\u017conka jego, Ingrid, biadoli\u0142a okropnie. Dostatnie \u017cycie jako szanowana hrabina porzuci\u0107 musia\u0142a, na rzecz sprawowania pieczy nad mauzoleum Bl\u00fcchera, w miejscu na \u015bwiecie, gdzie nikt jej nie zna\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Nudzi\u0142a si\u0119 tu okropnie, b\u0142aga\u0142a m\u0119\u017ca o jak najszybsze zorganizowanie pogrzebu.
Jednak\u017ce dni mija\u0142y, a do konduktu bli\u017cej ni\u017c dalej by\u0142o.
Hrabina oznajmi\u0142a rodzinie, i\u017c odzywa\u0107 si\u0119 nie b\u0119dzie dop\u00f3ty ziem tych nie opuszcz\u0105.
W czas ten po ludziach nieszcz\u0119\u015bcie chodzi\u0142o.
Licho S\u0142owia\u0144skie gospodarzom szczeble w drabinach urywa\u0142o, ostrza siekier t\u0119pi\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
Widz\u0105c gorycz hrabiny, odwiedzi\u0142o j\u0105 pewnej nocy, parol oferuj\u0105c:<\/p>\n\n\n\n
„Gdy dzie\u0144 twych urodzin nadejdzie, opu\u015bcisz to miejsce wraz ze swoimi najbli\u017cszymi. Jednak\u017ce je\u017celi w dzie\u0144 ten ciasto z kruszonk\u0105 do ust w\u0142o\u017cysz, dusza twa do mnie nale\u017ce\u0107 b\u0119dzie.”<\/p>\n\n\n\n
Krn\u0105brna Ingrid przysta\u0142a na t\u0119 umow\u0119, nie\u015bwiadoma konsekwencji. Tudzie\u017c babki powtarza\u0142y „Licho nic, pr\u00f3cz m\u0119ki nie przynosi.”<\/p>\n\n\n\n
Czas mija\u0142.
Jesie\u0144 ust\u0105pi\u0142a zimie, zima wio\u015bnie.
Ma\u0142\u017conka Cedrika o cyrografie zapomnia\u0142a zupe\u0142nie.<\/p>\n\n\n\n
Nasta\u0142 7 dzie\u0144 miesi\u0105ca maja.<\/p>\n\n\n\n
Hrabina jubileusz sw\u00f3j w samotno\u015bci sp\u0119dza\u0142a, m\u0119\u017ca i c\u00f3rki do siebie nie dopuszczaj\u0105c.<\/p>\n\n\n\n
Z patery ogromnej \u015bci\u0105gaj\u0105 kolejne kawa\u0142ki ciast, ob\u017ceraj\u0105c si\u0119 okrutnie.
Nast\u0119pny w kolei placek pod warstw\u0105 kruszonki, pieczone gruszki posiada\u0142.
Nie\u015bwiadoma swoich czyn\u00f3w, prze\u0142kn\u0119\u0142a ostatni k\u0119s.
Wtem okropna burza si\u0119 zerwa\u0142a.
Licho zjawi\u0142o si\u0119 tu\u017c przed ni\u0105.<\/p>\n\n\n\n
„Do warunk\u00f3w mojej umowy ci\u0119\u017cko co si\u0119 by\u0142o dostosowa\u0107! Od teraz dusze twoja i twoich najbli\u017cszych do mnie nale\u017c\u0105. Zostawiasz w tym miejscu swoje serce, dusz\u0119 w pier\u015bcieniu zakl\u0119t\u0105. Chodzi\u0107 po tym \u015bwiecie po wsze czasy b\u0119dziesz, nigdy spokoju nie zaznasz. W noc przed twoimi urodzinami z obrazu jedynie zerkn\u0105\u0107 b\u0119dziesz mog\u0142a”.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Niespe\u0142na 200 lat temu, ziemie okoliczne we w\u0142adzy Gebhard Leberecht von Bl\u00fccher trzyma\u0142. Gdy, ko\u0144cz\u0105c 77 wiosen, \u017cywota swego dokona\u0142, posiad\u0142o\u015b\u0107 pozosta\u0142a, do nikogo nie nale\u017c\u0105c.<\/p>\n
Przebywaj\u0105cy w\u00f3wczas na tych terenach, Fryderyk Wilhelm III, powierzy\u0142 je adiutantowi feldmarsza\u0142ka, hrabiemu Cedrikowi Kulturund von Spord, by ho\u0142ubi\u0142 je i w stanie chwalebnym utrzyma\u0142 do czasu pogrzebu Gebharda…